Wie doet wat?

Ondanks alle goede voornemens verdwijn je dan maar even naar een vertrouwde omgeving, je werk. En o wee de goedwillende chef die tegen een vermoeide jonge vader zegt ‘joh, ga toch lekker naar huis'. Het is een lastig probleem, vaders willen zich graag met hun kinderen bemoeien, maar dan wel op hun eigen manier. En die manier wordt door moeders niet altijd gewaardeerd. Hier zullen beide partijen samen uit moeten komen. Moeder moet vader gewoon zijn gang laten gaan met het kind, als hij het maar niet in levensgevaar brengt. En vader moet ook vaderen op voor hem minder lollige momenten, en bereid zijn een sport- of café-avond op te offeren. Want met alleen maar opscheppen over die baby kom je er niet.

En dan de taakverdeling. Het kan zijn dat je de taken opsplitst, omdat je het prettig vindt om altijd verantwoordelijk te zijn voor dezelfde taken. Je kunt ook afspreken de taken om de beurt te doen. Maakt niet uit, als ook hier maar sprake is van balans. In hoeveelheid werk, maar ook in de tijdstippen waarop ze moeten gebeuren. Dat niet de een hele avonden bezig is en de taken van de ander voornamelijk in het weekend liggen.

Spreek ook af dat je elkaar de ruimte geeft om in je rol te groeien. Bespreek gewoon regelmatig met elkaar hoe het gaat en vlieg elkaar niet direct in de haren. Het is voor iedereen wennen. Het is ook van belang dat zowel de man als de vrouw bereid zijn om iets toe te geven. Dus, vrouwen moeten er niet zo met hun neus bovenop zitten en mannen moeten zich er niet met een Jantje van Leiden af maken.