PND; niet met normale mannen-logica op te lossen

De vrouw is uiteraard het grootste slachtoffer van de PND, maar met dit schrijven wil ik de mannelijke kant ook eens belichten.

De geboorte van Hannah liep niet op rolletjes, en uiteindelijk is ze met een keizersnede op de wereld gezet. Nadat we van de eerste schok waren bekomen klommen we al snel op de roze wolk. We vonden alles geweldig want Hannah was gezond en uiteraard de allerliefste baby van de hele wereld! Ik zeg “we”, want dat voelde ik zo. Jennifer zei af en toe wel eens dat ze zich niet verbonden voelde met Hannah, en ze liet de verzorging vaak aan mij over, maar daar zocht ik verder weinig achter. Ze zei wel eens dat ze bang was niet genoeg van Hannah te houden, en dan zei ik dat ik genoeg liefde voor Hannah zou hebben totdat zij ook zover was. Op dit moment had ik duidelijk niet door dat Jennifer een PND had.

Dit besef kwam pas toen Jennifer voor de tweede keer zwanger werd. Er gebeurde toen 2 dingen: gevoed door de hormonen waren haar humeurveranderingen niet te harden, maar op hetzelfde moment werd haar band met Hannah enorm hecht. Omdat ze nu echte liefde voor Hannah voelde, besefte ze des te meer dat ze waarschijnlijk na de geboorte van Hannah een PND had gehad. Ze bracht dit op een avond ter sprake, en vertelde van de slechte gedachtes die in die tijd zoal in haar hoofd hadden gespookt. Wat er tijdens zo’n gesprek aan gevoelens allemaal naar boven komt is heftig: ik ben een slechte moeder; ik ben gek; ik heb mezelf niet altijd in de hand; ik schaam me (zij). Waarom heb ik het niet gezien? Wat is er met mijn lieve vrouw aan de hand? Lopen zij en mijn kind gevaar? Gaat dit bij de volgende geboorte weer gebeuren? Wat ga ik er in hemelsnaam aan doen? (ik).

Ik stond er op dat we zo snel mogelijk naar de dokter gingen om hulp te vragen, want zoiets los je niet zelf op. De drempel om bij de huisarts binnen te stappen was hoog maar ik ben zo blij dat we het gedaan hebben. Wat volgde was een aantal praatsessies tussen Jennifer en de dokter, en dit leek te werken. De zwangerschap ging voorspoedig, al waren de hormonale buien wel heftiger dan bij de eerste zwangerschap.
De geboorte van Evie was een geplande keizersnede, en daardoor minder traumatisch dan die van Hannah. De eerste weken na de geboorte waren geweldig, Jennifer voelde meteen moedergevoelens voor Evie, dus dat zat wel snor. Zonder enige aanleiding sloeg de depressie echter toe. Omdat ik alert was zag ik het dit keer gebeuren: Jennifer wilde soms niets met de kinderen te maken hebben, had nergens energie voor, en wilde soms gewoon wegvluchten voor haar omgeving (en deed dat ook wel eens, maar alleen als ik thuis was). De situatie verergerde met de dag, en al snel was ik bang mijn vrouw en kinderen alleen thuis te laten. Tijd voor een bezoek aan de dokter!

Jennifer  kreeg meteen anti-depressie medicijnen voorgeschreven, en dat was confronterend omdat de depressie daardoor zo tastbaar werd. Ik wilde verder nog van de dokter weten wat ze nog meer ging doen om dit op te lossen, en tot mijn grote frustratie bleek dit slechts te bestaan uit het ontlasten van Jennifer, af en toe praten met de dokter, en afwachten. Ik was op zoek naar harde en snelle oplossingen, en kon maar moeilijk accepteren dat praten en wachten het beste voor Jennifer was. Nu, 3 maanden later, blijkt dat de dokter gelijk had, want de combinatie van medicijnen,  rust, en praten doen inderdaad wonderen. Het is nog niet over, maar volgens de dokter heeft Jennifer enorme progressie gemaakt.

PND’s zijn volgens mij niet te voorkomen, maar de afgelopen maanden hebben me wel geleerd dat je als partner een groot deel van de oplossing kan zijn. Hoe precies is moeilijk te zeggen, er staan geen foldertjes in de wachtkamer van de huisarts wat te doen als je vrouw een PND heeft. Maar met goed luisteren, samen besluiten professionele hulp te zoeken, geduld en steun kom je een heel eind!