Daddy of the Year! 2007

Het begon allemaal in september toen mijn vrouw Jennifer me bij thuiskomst vertelde dat ze me had opgegeven voor deze wedstrijd. Ik lachte erom en dacht er verder niet meer aan, totdat we een email ontvingen waarin stond dat we op basis van wat ze geschreven had in de finale stonden. Dit leek me een geschikt moment om Jennifer maar eens te vragen waarom ze me precies had opgegeven. Ik zal nu niet ingaan op de details, maar het kwam er op neer dat ze vond dat ik haar goed had bijgestaan tijdens haar postnatale depressie na de geboorte van Hannah (het complete verhaal staat op www.difrax.nl in de December nieuwsbrief). Het feit dat ze me om deze reden had opgegeven vond ik eigenlijk al de hoofdprijs, maar het bleef natuurlijk spannend om uit te vinden of dit voor de jury reden was om me tot Daddy of the Year uit te roepen.

  Naarmate de dag van de verkiezing naderde nam de spanning toe. Het evenement zou plaatsvinden tijdens de Jonge gezinnen beurs in de Jaarbeurs te Utrecht, en Jennifer had regelmatig de grootste lol als ze bedacht wat ik allemaal wel niet zou moeten doen op dat podium om de prijs in de wacht te slepen. Die stemming sloeg om toen bleek dat zij haar verhaal moest doen (en ik er alleen maar naast hoefde te zitten). Dit maakte haar behoorlijk nerveus omdat ze niet houdt van spreken in het openbaar, en zeker niet voor een Nederlands publiek (mijn vrouw is Engels en spreekt nog geen Nederlands). Daarnaast is het verhaal dat ze moest doen behoorlijk persoonlijk, en gezien haar slapeloze nachten voorafgaand aan de uitverkiezing denk ik niet dat ze me opgegeven zou hebben als ze van te voren had geweten dat ze op een podium haar verhaal moest doen…

Op de dag zelf ging het perfect. Hannah en Evie waren mooi aangekleed, de meegereisde supportersschare was er klaar voor, en Jennifer had opgeschreven wat ze wilde zeggen zodat de ergste stress er een beetje af was. We werden goed ontvangen door de mensen van Difrax, en voordat we het podium opgingen kwam de presentator van de verkiezing zich voorstellen: Bastiaan Ragas! Uiteindelijk verdwenen ook de laatste zenuwen en hadden we er zowaar zin in! Op het podium deden de partners van de 3 genomineerden hun verhaal, Bastiaan praatte het vakkundig aan elkaar, de jury nam haar tijd om tot een besluit te komen, en kondigde vervolgens aan dat ik de winnaar was. Wat we in het begin als grap zagen was inmiddels een serieuze zaak geworden waardoor we best emotioneel waren. Hannah en Evie begrepen er weinig van, al heeft Hannah wel lol gehad op dat podium waar al die mensen naar haar keken terwijl ze heen en weer rende. De dag eindigde met de Daddy of the Year bokaal, de prijs (een vluchtsimulator sessie voor 2) en de wetenschap dat ik me een jaar lang Daddy of the Year mag noemen.

Al met al een geweldige dag!